Τώρα, λοιπόν, που τέλειωσαν όλα αυτά και μπορούμε να τα αφήσουμε πίσω μας χαμογελαστοί, νιώθω και περισσότερο ελεύθερη να πω τη γνώμη μου για τα όσα ζήσαμε στη Θεσσαλονίκη εμείς οι συμμετέχοντες, αλλά και για τα όσα γράφονται σε εφημερίδες και περιοδικά. Πρώτ' απ' όλα, το ελληνικό τραγούδι δεν έχει ανάγκη από φεστιβάλ, διαγωνισμούς, γκλαμουριές και τα σχετικά προκειμένου να πάει μπροστά. Έχει ανάγκη από στήριξη κι αυτή δεν πρόκειται να προέλθει από τη μουσική βιομηχανία, αλλά από το κοινό του που - πεπαιδευμένο ή όχι - εξακολουθεί να έχει το κριτήριο και να διακρίνει το καλό απ' το κακό, το γνήσιο απ' τη "μαϊμού". Και δεν εννοώ πως όλο το κοινό στην Ελλάδα προτιμάει το λεγόμενο "ποιοτικό" τραγούδι, αλλά και αυτό το καημένο το "ποιοτικό" έχει το κοινό του που δεν είναι και ευκαταφρόνητο, ανήκει δε στους κύκλους των διανοούμενων που όντως μπορούν - θέσει και φύσει - να επηρεάσουν τα πράγματα. Τώρα, γιατί αυτοί οι διανοούμενοι τα έβαλαν με τους συμμετέχοντες στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης κατηγορώντας τους για έλλειψη ποιότητας και σοβαρότητας, εγώ δεν το καταλαβαίνω. Υπάρχουν τόσα σκουπίδια γύρω μας - και μες στα σπίτια μας πολλές φορές, λόγω τηλεόρασης κυρίως - που αν κάποιος θέλει να αρχίσει το ξεσκαρτάρισμα, οπωσδήποτε θα βρει να πει και να κριτικάρει. Στο κάτω κάτω οι νέοι του φεστιβάλ το μόνο που θέλησαν ήταν να δείξουν τη δουλειά τους. Μπορεί να μην ήταν αντάξια των προσδοκιών, αλλά δεν την επέβαλαν και σε κανέναν. Το ζήτημα είναι, θα μου πεις, ότι αυτή η μέτρια δουλειά ανάγεται σε μέγα θέμα, πλαισιώνεται από τα σούπερ σκηνικά, τα χειροκροτήματα των ιθυνόντων και μη, ανάγεται σε ζήτημα που θα πρέπει να απασχολήσει τον ελληνικό λαό, ο οποίος μάλιστα καλείται να "ξηλωθεί" συμβάλλοντας στην παραγωγή - ας μην ξεχνάμε ότι η διοργάνωση έγινε από την κρατική τηλεόραση - αλλά και ψηφίζοντας με sms. Ωραία, και; Τι θα γίνει, δηλαδή; Θα αμβλυνθεί το κριτήριο των νέων που θα ακούσουν την "Ελεγεία" του Κυζούλη, τη δικιά μας "Αρετούσα" και τη "Ζωή που περιμένει" του Γουργιώτη; Αν είναι έτσι, τότε... ας αμβλυνθεί. Βελτίωση θα 'ναι. Γιατί οι περισσότεροι έφηβοι που συναντάω εγώ στα σχολεία απ' όπου περνάω ως φιλόλογος, σας διαβεβαιώ ότι δεν ακούνε Μάλαμα, Αλκίνοο Ιωαννίδη, Μίλτο Πασχαλίδη, πολύ περισσότερο δε Χατζηδάκη ή Λοΐζο. Έρμαια της μουσικής βιομηχανίας, δεν ξέρουν καν ποιος είναι ο Γκάτσος. Ε, δε φταίει ο Μελαμπιανάκης γι' αυτό, ούτε ο Βαλσαμάρας.
Κατά τα λοιπά, να σας πω ότι το κλίμα μεταξύ των διαγωνιζομένων ήταν θαυμάσιο, πράγμα που προσωπικά με παραξένεψε. Άπειρη καθώς είμαι στους σχετικούς χώρους, περίμενα να συναντήσω ψώνια και να παρακολουθήσω πισώπλατα μαχαιρώματα ή έστω γκρίνιες. Τίποτε απ' όλα αυτά. Οι συμμετέχοντες - όλοι, και οι συντελεστές των έξι τραγουδιών που δεν πέρασαν στον τελικό - έζησαν το φεστιβάλ σαν εκδρομή, γελώντας, παίζοντας, ανταλλάσσοντας στίχους και μουσικές, ιδέες και εμπειρίες. Ίσως γι' αυτό και μόνο να άξιζε τον κόπο.
